Mag iedereen van ons blijven?

Op dit moment zijn wij bezig met de voorbereidingen voor een handtekening actie voor mensen die worden teruggestuurd door de IND naar Afghanistan. Waarom zetten wij ons hier voor in? Omdat wij en meerdere organisaties in zien, dat het in Afghanistan niet veilig is. Maar wat nu als jij hier mag blijven?

Op dit moment voelt het voor ons heel dubbel. Mensen die in een oorlogsgebied leven of door welke omstandigheden ook, mogen wat ons betreft, veiligheid zoeken in een ander land. Dat is dan de reden om daar een handtekeningactie voor te voeren. Handtekeningen inzamelen voor mensen die veiligheid willen. Mensen die hier zijn gekomen om een toekomst op te bouwen voor zichzelf en voor eventueel hun gezin

Maar de andere kant van dit verhaal is, zij die hier wel mogen blijven of al een tijd hier zijn, wat gaat er met hen gebeuren? Men krijgt net als ieder ander uit een ander land, een gemeente en een woonruimte toegewezen. Daarna gaat men naar de inburgeringscursus en hoopt men binnen 3 jaar A1 en A2 te hebben geleerd en examen te hebben gedaan. Met een goed resultaat natuurlijk.

En verder?

Ieder land heeft zijn eigen cultuur en ieder land heeft zijn eigen normen en waarden. Maar omdat de Afghanen al zo lang in oorlog en in strijd zijn tegen de taliban en de “overheid” is het respect voor hen zelf en voor de medemens redelijk ingewikkeld. Dat zien wij ook hier terug in Nederland. Als mensen die uit Afghanistan komen, denken wij, die nemen het voor elkaar op. Maar nee, hij komt uit die stam en ik uit de andere, dus ik bemoei mij daar niet mee.

In Nederland hebben wij dat dit in de jaren ’60 ook gehad. Jij bent katholiek en ik ben protestant dus ik praat niet met jou. Zelfs het spelen toen ik klein was, was al NOT don. Langzamer hand is dit veranderd. Nu mogen wij met elkaar praten zonder dat het wij-zij wordt. Wij hebben er dus ook 40 jaar over moeten doen om elkaar te respecteren. Respecteren dat de ander anders mag zijn dan dat jij denkt. Hij-zij mag anders denken en mag andere prioriteiten hebben.

Zover zijn de mensen die hier gekomen zijn, nog niet.

En dat is nu net waar wij ons zorgen over maken. Wij bieden hen een huis aan, een cursus en later hopelijk een baan. Maar als ieder in zijn eigen comfort zone blijft zitten dan wordt het nooit een eenheid hier in Nederland. Dan blijft het altijd hij/zij. Wij als Nederlanders en zij als “buitenlanders”.

Dit is waar wij ons zorgen over maken.
Als jij visite ontvangt in jouw huis dan wil jij daar ook voor zorgen. Jij wilt weten hoeveel mensen er komen, wanneer zij komen en wanneer zij weer weggaan. Dit wil jij allemaal weten voor eventueel de boodschappen. Maar ook voor de rest van jouw eigen afspraken. Als dit in het klein zo werkt, werkt het ook zo in het groot.

Er zijn bijvoorbeeld te veel mensen die zich met een statushouder bemoeien. Eerst de gemeente met een coach, dan de vluchtelingenwerk op het kantoor en daarnaast nog een vrijwilliger die taal oefeningen met de statushouder oefent. Daarnaast heeft men nog school met verschillende mensen en een mentor.

Men is in het land van herkomst gewend dat de familie of bekenden alles voor elkaar deden. Mensen die jij kende en die jij vertrouwde. Maar hier zijn het de onbekenden die jij maar moet toelaten in jouw leven. Wij kunnen allemaal roepen: daar moet men maar aan wennen. Maar hoelang hebben wij er over gedaan om hier aan te wennen? En in sommige kringen is dit nog steeds een reden om niet met de ander om te gaan.

Nu wij bezig zijn met de voorbereiding van een handtekening actie schiet dit bij ons naar boven.

Wij leggen de lat niet te hoog maar willen mensen ook wakker schudden dat de verantwoording niet ophoud bij het hebben van een huis en een jaar begeleiding.

Het gaat door, een praatje maken met de buren, een glimlach bij de supermarkt en het accepteren op school. Langzaam zal men zich hier welkom voelen. En als jij ergens welkom voelt, wil jij ook meer voor de ander doen. Dit kan alleen maar een win/win situatie worden. Zo moeilijk is dit toch niet? Als het van beide kanten komt, komt het vast goed.

Wij zijn allemaal mensen met een eigen DNA. De één heeft een bril, de ander is te dik, weer een ander wordt door welke reden dan ook in een ander hokje geplaatst. Maar hoe dan ook waar jij vandaan komt of wie ook jouw grootouders zijn, jij bent een mens. Een mens die veiligheid wil, een mens die gezien wil worden zonder oordeel van de ander. Ieder mens heeft op zijn eigen manier een beperking. De een op taal gebied en de ander op ………………………..vul maar in.

Maar mens zijn, zijn wij allemaal.

Stuur mij niet terug!

© Jonge Medelanders

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.