Zichtbaar zijn in mijn toekomst,

Wat is jouw toekomst, wat wil jij bereiken in jouw leven? Zomaar een paar vragen die op een school aan jonge mensen worden gesteld. Ik wil kapper of automonteur  worden of in een restaurant werken. En verder wat wil jij nog meer met jouw leven gaan doen? Gewoon, huisje, boompje, beestje verder niets. Een goed leven, een auto en minstens elk jaar op vakantie. Zo stel ik mijn leven voor. Maar dan moet jij nu wel naar school gaan en wel een diploma halen, anders krijg jij nergens werk.

Toen ik nog in mijn eigen land was mocht ik niet eens naar school. Nu zit ik nog in een AZC en mag ik nog niet naar school. Gelukkig kan ik via YouTube een beetje Nederlands leren. Zodat ik, als ik in de winkel kom mij zelf kan redden. Maar het is niet genoeg. Ik hoop, dat als ik straks een positief krijg dat ik mijn leven hier op kan bouwen. Mijn leven in mijn land was niet echt makkelijk. Ik speelde nog de hele dag buiten omdat ik toch niets anders te doen had.

Mijn ouders hadden het moeilijk,

geen werk en geen geld. Toen ik 16 jaar oud was, vond mijn vader het genoeg. Ik moest maar trouwen zodat hij niet meer voor mij hoefde te zorgen. En dat is gebeurd. Ik ben getrouwd  met een veel oudere man. In mijn land is de man de baas en hij kon alles met mij doen wat hij wilde, dat dacht hij tenminste. Voor mij was dit een hel. Ik wilde nog buiten spelen en ik wilde nog met andere meisjes spelen.En niet voor een man zorgen die als hij in huis kwam verwachte dat het eten klaar was en dat ik dan met alles voor hem klaar stond.

Mijn ouders waren “blij”. Zij hoefde niet meer voor mij te zorgen en dachten dat ik gelukkig was. Mijn vader vroeg dit nooit en mijn moeder zag mijn verdriet, maar vroeg dan ook maar niets meer.
Op mijn 17de kreeg ik een kind, een meisje. Ik was wel blij met haar maar wist totaal niet hoe ik voor haar moest zorgen. De paniek in mij werd steeds groter. Mijn “man” merkte dat en besloot om mijn kind van mij af te pakken en mee te nemen naar zijn andere vrouw.

Toen was ik alleen.

Om terug te gaan naar mijn ouders kon ik niet omdat ik getrouwd was. Hun reactie was: jouw man moet voor jou zorgen, niet wij. Maar ook al was hij weg, terug gaan was geen optie.
Er zou ook nooit geen andere man meer voor mij komen. Ik ben getrouwd en als vrouw is dit een schande voor de familie als jij als getrouwde vrouw zou omgaan met een nieuwe man. Of jij als vrouw wordt in de gevangenis gestopt of jij wordt als vrouw gestenigd.

Daarom heb ik besloten om te vluchten. Mijn dochter is bij mijn man en ik hoop dat hij heel goed voor haar gaat zorgen. Ik ben weg gelopen. Via een lange weg ben ik nu in Nederland. Een jonge vrouw van 22 jaar oud met een hele rugzak vol van verdriet en een levensles. De rugzak die de  Nederlandse jonge vrouwen gelukkig nog niet hebben. Maar nu zit ik hier en ik word niet geloofd. Ik heb een foto van mijn dochter maar de IND zegt, oké jij hebt een man die voor jouw kan zorgen waarom ga jij niet  terug?

Bij de advocaat en bij de IND heb ik mijn problemen al een paar keer uitgelegd. Ook hoe het is als jij als vrouw getrouwd bent en wat dan de consequenties zijn van een getrouwde vrouw die haar man verlaat. Maar het lijkt wel of ik tegen een muur praat. Het lijkt wel of de IND mijn verhaal gewoon niet wil geloven. En langzamerhand word ik gek van het wachten, ik word gek van de mensen die mij niet geloven. Ik ben namelijk diegene die, als ik terug wordt gestuurd in de gevangenis beland of gestenigd wordt. Niet de mensen die hier in Nederland achter blijven.

Wil ik zichtbaar worden?

Ja, ik wil mijn verhaal vertellen. Ik wil vertellen dat ik niet veilig ben in mijn land. Ik wil vertellen dat ik een rugzak vol heb met verdriet en vertellen dat mijn dochter hopelijk een beter leven krijgt, dan wat ik heb gehad in mijn land. Voor de familie die nog in mijn land zijn wil ik heel graag dat zij een beter leven krijgen dan ik daar heb gehad. Maar ook voor hen is het nu gevaarlijk. Omdat ik ben weggegaan en als mijn “man” mij zoekt en bij de familie komt weet ik niet wat er met hen gaat gebeuren.

Wat ik hier op dit moment ga doen is zorgen dat ik hier mag blijven. Mijn verhaal opnieuw gaan vertellen aan de advocaat en aan de IND. In de hoop dat ik niet terug hoef te gaan. Ik ben al aan het oefenen met de taal omdat ik weet dat de taal heel belangrijk voor mij wordt in Nederland. Daarnaast ben ik bezig om wat er in mijn rugzak zit, beetje bij beetje los te laten en te verwerken.
Dit is echt niet makkelijk want ik heb als ik slaap nog steeds nachtmerries. Maar ik hoop dat als ik er maar genoeg over gepraat met de juiste mensen dat het steeds beter met mij zal gaan.

©Jonge Medelanders

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.