Prinsen en prinsessen,

Het is een visuele cirkel waarin wij met zijn allen in leven en wat wij met zijn allen in stand houden.
Wij kunnen de ander op de kop geven en zeggen: ja, maar de regering…. ja, maar de vluchtelingen…. ja, maar die ander…… toch zie ik maar weinig mensen die uit hun eigen comfort zone springen en zeggen, ik wil dit niet langer, ik ga iets anders doen. Wat heeft dit te maken met de prinsen en prinsessen? Zonder dat ik de echte prinsen en prinsessen te kort doe.

Aan de hand van een voorbeeld, ga ik dit duidelijk maken wat ik met prinsen en prinsessen bedoel.
Toen wij nog in Middelburg woonden en kinderen nog klein waren, was er achter ons huis een brandgang. In de brandgang waarin er elke dag, als het mooi weer was, kinderen te vinden waren. Iedereen speelde met elkaar. Soms was er ruzie maar vaak waren er gezellige geluiden te horen in de brandgang en ging alles gewoon goed.

Ieder heeft zijn eigen manier van opvoeden

Als ouder van een kind heeft een ieder zijn of haar eigen manier van opvoeden.
De ene ouder gaat werken omdat zij het kind speelgoed
kon geven en de ander werkte onder schooltijd om na schooltijd, met een glas ranja en een koekje het kind welkom te heten. Niemand bemoeide zich met de andere zijn/ haar opvoeding. Alles was goed omdat wij dit misschien ook als voorbeeld hadden gezien in onze eigen opvoeding. Maar vooral omdat wij wilde dat de kinderen gewoon met elkaar bleven spelen.

Toch was er onderling soms wel sprake van jaloezie. Bijvoorbeeld als het ene kind een Furby kreeg en de ander niet. Op dat moment konden de meiden het niet met elkaar vinden en dan ontstond er wel eens ruzie. De één was jaloers omdat zij geen Furby kreeg en de ander was jaloers omdat het na school tijd “altijd” bij een ander moest spelen omdat de ouders nog niet in huis waren. Nadat dit was uitgelegd, werd de strijdbijl begraven en gingen de meiden weer gewoon buiten spelen.

Ieder ouder voedt de kinderen op zoals hij denkt dat goed is.
Dit doen wij allemaal binnen onze eigen comfort zone. Wij willen niet buiten de boot vallen, wij willen niet opvallen ten opzichte van andere ouders en de kinderen willen wij te “vriend” houden.
Maar is jouw kind, jouw vriend of is jouw kind een mens die hopelijk volwassen mag worden en die geleerd heeft om ook rekening met andere te houden? Zelfs binnen 1 gezin kan dit voor kinderen verschillend zijn. De opvoeding kan het zelfde zijn maar de één kan zich als een prinses gedragen en de ander kan geleerd hebben om wel rekening met de ander te houden.

Nieuw hierin Nederland

Wat ik nu zie bij sommige jonge mensen die Nederland zijn binnen gekomen is dat zij dit gedrag, prinsen en prinsessen heel snel hebben geleerd. Wat ik mij in de eerste instantie afvroeg is: hoe kan dit? Is dit iets vanuit hun eigen moederland? Hebben daar de moeders er voor gezorgd dat hen aan niets ontbrak of is het iets anders? Sommige jongens uit het Midden Oosten hoefden niets te doen in huis. Dit was vooral als de moeder, huisvrouw was. En helaas nadat men hier gekomen is, denkt men nog steeds zo. Ik hoef niets te doen, alles wordt voor mij geregeld.

Is dat zo, hoef jij nu niets meer te doen? Mag jij nu achter over hangen en denken alles wat ik nodig heb komt vanzelf op mijn pad? Nee, jongeman. Jij hebt net zo goed als iedereen 2 handen gekregen en 2 voeten om jouw leven in te richten zoals jij denkt dat nodig is. Moet JIJ nog een positief voor 5 jaar dan moet JIJ hiermee aan de slag gaan. Moet JIJ nog een inburgeringscursus halen dan moet JIJ naar school gaan. Moet JIJ een MBO diploma halen dan moet JIJ een opleiding kiezen. En zo kan ik de lijst langer maken, maar wat ik bedoel te zeggen is: dat JIJ het bent die verantwoordelijk is voor jouw eigen leven.

Er zijn mensen die jou daar bij willen en kunnen helpen maar het begint bij jezelf. Wil jij iets bereiken dan ben jij diegene die zijn handen uit de mouwen moet steken en gaat zeggen: ik ga dit doen.
Niet afwachten, geen prins willen zijn maar jouw eigen verantwoording pakken dat is wat wij van jonge mensen verwachten.

In en Uit stappen

Verwacht jij dat de ander jou helpt dan ben jij diegene die dit aan moet geven en niet anders om.
Helaas hebben wij al een aantal keren gemerkt dat wij dan toch stank voor dank kregen en nu hebben wij zoiets van: wil jij in de trein stappen zodat wij jou “mogen” helpen, prima. Wil jij uit de trein stappen, omdat jij vindt dat de ander of dat jij zelf het beter kan, ook prima. Als trein gaan wij verder, als trein stoppen wij niet, om te wachten op jou. Als trein maken wij onze eigen plannen en komen wij elkaar misschien bij het volgende perron weer tegen. Niet als prins maar als iemand die voor zichzelf opkomt en die weet wat hij of zij echt wil met zijn leven.

©Jonge Medelanders

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.