Sociale media of toch persoonlijk?

Waar ouderen zich de laatste jaren zich heel erg over verbazen is het volgende: Men zit bij hen op de bank en wat gebeurd er? De telefoon komt uit de broekzak en men gaat berichtjes sturen naar anderen of even op Facebook kijken. Er wordt wel gepraat maar meestal is het na: sorry, ik heb jou niet gehoord. Verbaast kijken de ouderen naar de jongeren en naar hun eigen kinderen. Wat gebeurt hier, waarom komt men eigenlijk bij mij?

Ouderen begrijpen hier niets van. De mobiele telefoon en alle internet zijn voor hen. Het gaat te snel en men is bang dat er iets mis gaat. Vroeger, zegt men dan, vroeger ging men nog gewoon met elkaar praten. Kwam men nog echt bij elkaar op visite. Ja, maar het internet en de mobiel heeft ook wel positieve dingen. De ouderen kijken verbaast en vragen zichzelf af, welke dan?

De vraag die de ouderen stellen, stellen zij niet voor niets. De jongere generatie heeft gelijk maar ook de ouderen hebben ook gelijk. Internet is niet meer weg te denken in ons het leven. Alles wordt geregeld via het internet. Luister maar naar de reclame. Voordat jij beslist om iets te kopen, kijk even op de site www…… maar wat nu als jij geen internet hebt wat dan? Mis jij al de voordelen? Misschien, maar de verleiding is minder groot om extra te kopen terwijl jij het misschien niet eens van plan was om, dit te kopen.

Maar het heeft ook nadelen. Kijk maar als jij op visite bent bij iemand. Toch even kijken of jij niets gemist hebt op de telefoon. Vanzelf kom jij dan in je eigen wereld terecht en praat niet met diegene waar jij bent.

Het voordeel van persoonlijk contact:

Gisteren sprak ik een man aan de telefoon. Ik moest iets voor hem uitzoeken en had daar nu een antwoord op gekregen. Het makkelijkste was om het slechte nieuws met een appje te sturen. Dan was het voor mij klaar en wat de ander er mee deed ja dat weet ik dan nooit. Maar ik had besloten om te bellen, waarom? Omdat ik zijn stem wilde horen en weten hoe hij daar op zou gaan reageerde. Dat had ik goed geschat want hij was boos en verdrietig. Hoe moet ik nu bewijzen dat het echt zo is, zo als ik zeg? En wie gelooft mij nu nog?

Hij werd er moedeloos van en legde mij in het kort uit waar het om ging. Kijk, zei hij, ik kom uit Palestina en mijn vrouw is een Nederlandse. Jaren geleden zijn wij terug gegaan naar Palestina. Daar hebben wij een jongen geadopteerd. Het ging heel goed maar op een gegeven moment kreeg ik het als Palestijn heel moeilijk en ben terug gegaan naar Nederland. Maar omdat onze zoon een Palestijn is, wil Nederland niet dat hij naar Nederland komt. Nu zit hij daar met zijn moeder te wachten tot dat hij ook mag komen.

Wat ik merkte aan de telefoon was dat het hele gezin hier onder leed. Elkaar jaren niet zien, terug gaan was voor hem geen optie, wat moest hij doen? Palestina is een land wat niet erkend wordt door Nederland. Dus ik sta met de rug tegen de muur. Ik weet het echt niet meer dat was enige wat hij zeggen. Had ik dit nu via de app gedaan dan had ik hem in de steek gelaten met zijn verdriet en met zijn verhaal.

Op dit moment zijn er in Nederland heel veel jongeren die niet gehoord en gezien worden. Alles wordt geregeld via de tekst op de telefoon. Ook al doet de zender, diegene die het berichtje verstuurd, nog zo zijn best, maar als de ontvanger, diegene die het berichtje ontvangt, het anders opvat, dan krijg jij een groot misverstand.
Behalve de tekst weet de zender ook niet hoe de ontvanger het emotioneel ontvangt. Via het bellen of bij elkaar op visite te gaan hoor je van de ander zijn emotie en zie je de ander hoe hij met zijn mimiek reageert.

Hoe en wat willen wij het gaan doen?

Wij gaan meestal naar de mensen toe. De meeste jongeren wonen een uur bij ons vandaan. Maar omdat het voor deze jongeren soms nog lastig is om alles te schrijven in het Nederlands, vinden wij het belangrijk om het te horen. Als wij het dan niet begrijpen dan vragen wij het nog een keer en soms nog een keer. Vooral om misverstanden te voorkomen. Daar komt bij dat jongeren toch een behoefte hebben aan Nederlandse mensen die er echt voor hen zijn.

Vandaar dat wij dit nu anders willen gaan doen. Wij willen een eigen ruimte waar jongeren naar toe kunnen komen en waar zij leeftijdsgenoten kunnen ontmoeten. Wij zouden heel graag willen zien dat jongeren weer echt met elkaar in contact komen. Niet alleen via school of werk maar ook in hun vrije tijd. Dat jongeren maar ook wij het niet verleren hoe het is om met elkaar te praten.

Dat het gewoon goed is om contact te hebben met anderen en elkaar recht in de ogen aan te kunnen kijken. Dat wij weer verhalen gaan vertellen en weer echt naar elkaar gaan luisteren.
Dat de eenzaamheid verdwijnt en dat de saamhorigheid terug komt. Dat wij weer samen kunnen en mogen leven. Dat is wat wij willen bereiken met het huiskamer project voor jongeren.

©JongeMedelanders

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.