Waarom waken wij?

De eerste zondag van de maand wordt er in Rotterdam en in Zeist een waken gehouden. Een waken voor het detentiecentrum waar ongedocumenteerden vast zitten in afwachting voor hun terugvlucht naar hun moederland. De mensen die hier zitten zijn hier gekomen om veiligheid te vinden. Om een land te vinden die hen opvangt en waar zij naast veiligheid ook hun verleden een plek mogen kunnen geven. Maar nee, deze mensen uit verschillende landen, waarvan hun verhaal niet wordt geloofd, zitten hier vast. Met één zekerheid, terug naar eigen land.

Is men uitgeprocedeerd en maakt men terwijl men nog in een AZC zit, een verkeerde beweging of heeft men een te grote mond, dan kan het zomaar zijn dat men wordt opgepakt en in detentie wordt gezet. Helaas hebben wij dit meegemaakt met iemand. Wij zijn bij hem geweest in Rotterdam. Wij mochten komen nadat hij ons had uitgenodigd. En bij binnen komst werden wij net als bij de douane bij het vliegveld gecontroleerd. Riem af, zakken leeg, schoenen uit, paspoort laten zien, enz. Door 3 deuren kwamen wij eindelijk bij de persoon. Hij vertelde: ik moet in mijn cel zitten van 19:00 tot 9:00 uur, zonder telefoon, 2 keer per week mag ik een uur bezoek en ik mag in de middag even naar buiten. Pas na 3 maanden, als ik goed gedrag heeft vertoond mag ik vaker bezoek ontvangen. Gelukkig had hij een goede advocaat. Die de rechter kon overtuigen dat hij, via de telexverbinding met de rechtbank onterecht vast zat. En naar een maand is hij gelukkig vrijgelaten.

Deze mensen die hier gekomen zijn, zijn dit allemaal criminelen?
In Rotterdam en in Zeist worden zij wel zo neergezet. In Zeist zijn het ook gezinnen die er zitten. Jonge kinderen die mee gingen naar Nederland, die hier zijn opgegroeid en de taal spreken. Jongeren die alleen hier gekomen zijn. Als zij terug moeten wacht hen of de gevangenis of doodstraf. Omdat zij landverraders zijn. Had men dan niet moeten vluchten? Daarover wil ik geen oordeel vellen want ik ken alleen de verhalen van de jongeren en ik weet niet genoeg over het land zelf.

Wat is een wake?

De wake bij Zeist is er om een moment stil te staan dat achter het grote hek en achter de muren mensen zitten opgesloten omdat zij hier niet welkom zijn. De wake is opgezet in november 2005, toen na de Schipholbrand 11 personen omkwamen. De wake begint bij het zingen van een lied.
Als alles duister is, ontsteek dan een lichtend vuur, dat nooit meer dooft, vuur dat nooit meer dooft. Dan volgt er een uitleg over de stand van zaken in de detentiecentrums. Zeist moet sluiten en iedereen behalve de gezinnen worden over geplaatst naar Rotterdam. Waar tevens elke eerste zondag van de maand een wake wordt gehouden van 16:00 tot 17:00 uur.

Er worden liederen gezongen:
Tegen alle donderwolken, tegen hard asielbeleid
Zingen wij en blijven waken: weg met onbarmhartigheid!
’t Is één wereld of geen wereld, wie verstaat het leven niet?
Vluchtelingen detineren zorgt voor grenzeloos verdriet.

Zing dus tegen alle klippen, tegen bierkaai, lange duur,
Tegen metershoge hekken – zingen wij met heilig vuur!
Denk aan al die vluchtelingen, bruin en wit en geel en zwart,
In hun cellen opgesloten, sluiten wij hen in ons hart.
Dit lied werd in Rotterdam gemaakt en is op de melodie van: Alle Menschen werden Brüder

Daarnaast is er stilte. Stilte om na te denken. Stilte om bewust te worden, hoe en waarom, sta ik hier? Hoe ga ik hier zelf mee om? Op welke partij stem ik? Hoe praat ik over mijn medemens? Wake is een bewustwordingsmoment. Aan de rand van een detentie centrum, die wordt weggestopt. In Zeist zit het centrum naast een snelweg. Maar als jij het niet weet, er staan nergens bordjes, daar moet jij heen. In Rotterdam zit het detentiecentrum naast het vliegveld Zestienhove. Dit is letterlijk, één stap verwijdert van een enkeltje moederland.

Er werd ook een gedicht voorgedragen:
Allen:
Ergens iemand heeft naar je gevraagd
Ergens iemand laat je komen
Ergens iemand legt zomaar beslag op jou
Hij daagt je uit
Hij roept je op hij laat je meer doen dan jij van je zelf zou denken
Hij zegt tot jou kom uit jezelf
En wees naast me
Wordt mijn naaste
Als zijn roepen bij je aankomt
Zet alles overboord
Geen redeneren
Geen verstand
Geen stand zal hier dan gelden
Alleen het hart.

Aan het eind werd dit lied gezongen,
We shall overcome, we shall overcome
We shall overcome some day
Oh, deep in my heart, I do believe
We shall overcome some day

All men shall be free, all men shall be free,
All men shall be free some day,
Oh, deep in my heart, I do believe
All men shall be free some day,

We’ll walk hand in hand, we’ll walk hand in hand
We’ll walk hand in hand some day
Oh, deep in my heart, I do believe
We’ll walk hand in hand some day

We shall live in peace, we shall live in peace
We shall live in peace some day
Oh, deep in my heart, I do believe
We shall live in peace some day

We are not afraid, we are not afraid
We are not afraid today
Oh, deep in my heart, I do believe
We are not afraid today

Waarbij wij hopen en dat er ooit, ja ooit vrede komt. Dat er mensen zijn die anderen kunnen overtuigen dat er grenzen zijn. Niet alleen land grenzen maar ook grenzen aan geweld, grenzen aan, ik wil meer dan jij. Grenzen zijn aan huidskleur, religie en groeperingen. In het verleden zijn er mensen opgestaan en werd dit tijdelijk door meerderen ondersteund. Op dit moment, na 73 jaar in vrede, lijkt het erop dat men dit allemaal vergeten is. Vandaar een wake. Stil staan bij onrecht misschien tegen beter weten in, maar toch……..

©JongeMedelanders

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.