Ontmoeten is samen leven,

Vanmorgen zat ik in een wachtkamer toen er een mevrouw binnen kwam. In de wachtkamer staan een aantal banken en een aantal stoelen. Ik zat op een bank en de mevrouw ging op een andere bank zitten. Het was warm in de wachtkamer. Als jij dan van buiten komt dan doe jij al gauw je jas open. Ook deze mevrouw, zij had haar tas op de bank gezet, deed haar sjaal af, legde die op de bank en maakte haar jas open. O sorry en keek mij verschrikt aan. Ik leg alles uitgebreid op de bank. Ja, zei ik lachend doe als of je thuis bent. Nu dat ben ik ook bijna, want ik kom hier elke week twee keer.

Daarna kwam er een mevrouw binnen met een buggy en een kind lopend ernaast. Het kind wat liep, vroeg, mama gaan we naar de tandarts? Nee, we gaan naar de fysio, zei de moeder. Ik heb nog nooit een kind horen vragen, met een blij gezicht, gaan we naar de tandarts? De mevrouw die er al zat zei, wacht maar, als hij iets groter is, dan vraagt hij dit waarschijnlijk nooit meer. Dit zijn zomaar 2 voorbeelden waar mensen elkaar in een klein gesprek ontmoeten. Wie weet is dit wel de enige keer vandaag dat deze mevrouw een lach op haar gezicht heeft. Zomaar een spontane ontmoeting terwijl wij elkaar niet eens kennen.

Hoezo, kan dit zomaar ontstaan?

Zonder enige reden zeg ik iets tegen de ander wat mij opvalt aan dat gene wat zij doet. Dit is wat ik zie en wat ik waarneem. Zonder oordeel maar met een lach. In onze maatschappij leven heel veel mensen langs elkaar heen. Waarom? De reden die wij vaak horen is omdat men het te druk heeft. Vorige week, wij waren net terug uit Londen, had ik aan mensen beloofd om langs te komen. Belofte maakt schuld, dus plan ik dit een beetje voor mijzelf in. Wanneer het mij het beste past.

Het werden 3 korte, van 1 uur, bezoekjes. Allemaal oudere mensen. Mensen die misschien in de avond bezoek krijgen of hopelijk in het weekend. Maar toch op anderen zitten te wachten. Ik wil niet zeggen dat vroeger alles beter was, maar vroeger nam men wel meer tijd voor elkaar. Het was een onbeschreven regel. De familie ga jij bezoeken en als er een ouder iemand in jouw buurt woont ga jij ook af en toe kijken hoe het met deze persoon is. Op deze manier heb ik dit vroeger ook allemaal gedaan. Maar nu lijkt het of iedereen het te druk heeft met zijn eigen ik.

Hoe kunnen wij dan ooit samenleven?

Die vraag houdt mij bezig. Gunnen wij elkaar de bezoekjes nog? Gunnen wij elkaar nog dat de ene persoon meer mensen trekt dan de andere? Willen wij nog de ander ontmoeten? Een tijd terug hadden wij een gesprek met de gemeente. Zij zei, wees een springplank tussen jongeren en organisaties. Maar als de organisaties niet willen dat jij informatie van hen krijgt hoe kan jij dan een springplank worden?

Het lijkt erop dat iedereen denkt, wij zijn de enige en de beste in heel de omgeving. Wij zijn het die het wiel hebben uitgevonden en dat wij het zijn waar de meeste mensen moeten komen. Maar is dat zo? Het enige waar iedereen gelijk in heeft is, dat iedereen op onze manier zijn best doet. Bij de ene organisatie zal men dit ontvangen en bij de andere dat. Als het goed is kan iedereen iets vinden wat bij hem of bij haar past. Het gaat er voor ons niet om dat wij de grootste willen zijn of willen worden. Het gaat er bij ons om, dat de ander gezien wordt. Dat de deur voor iedereen open staat. Ondanks dat hij bruin, zwart, dik, dun, wel of geen bril, wel of nauwelijks Nederlands spreekt maar dat iedereen een uniek persoon is en dat iedereen mee mag doen in onze maatschappij.

Als wij de ander echt mogen ontmoeten, kunnen wij ook echt samenleven. Dat is waar wij van overtuigd zijn. Iedereen maakt deel uit van deze aarde, iedereen moet dus ook mee kunnen doen in de samenleving waar hij of zij op dit moment woont. Het is aan het gastland waar de ander is komen wonen of die het hen gunt. Het is aan een organisatie of die wil dat de ander ook iets doet voor de medemens. Het is aan de persoon zelf of hij/zij vindt dat iemand die op leeftijd is ook bezoek mag ontvangen van de ander. Zoals jij ziet begint het allemaal bij jezelf. Het is hoe jij denkt dat het moet zijn. Het is hoe jij jouw omgeving een kleur geeft. Of alleen zwart/wit omdat dit het beste bij jou past. Of geef jij het alle kleuren van de regenboog omdat jij het gevoel hebt dat mensen ontmoeten echt samen leven is?

©JongeMedelanders

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.