Ken jij mij zo als ik ben of denk jij mij te kennen?

Afgelopen weken heb ik een paar keer een sollicitatie gesprek gehad. Het “verkopen” van mijzelf is niet mijn sterkste kant merk ik. Een brief schrijven met de opleidingen, dat gaat mij redelijk af. Ik word tenminste uitgenodigd voor een gesprek. Maar dan? Daar zit ik dan. Tegenover 2 mensen die in dit bedrijf al lang zitten en die al weten hoe het daar werkt. Nadat er verteld is hoe het werkt in het bedrijf en wat er van jou verwacht wordt, wordt er direct van jou verwacht dat jij in enkele minuten verteld waarom jij de persoon bent die zij zoeken. Maar vooral wat zou de meerwaarde zijn als jij bij hen gaat werken.

Elk boek is anders, gelukkig maar.


Ieder mens heeft zijn eigen kwaliteiten maar de kunst is om dit op de juiste momenten te laten zien. Bij de jongeren is dit precies het zelfde. Of het nu gaat om jongeren die ik gezien heb in school, of dat het nu jongeren zijn die na hier gekomen zijn. Jongeren schrijven, net als ieder mens een eigen boek.
Door wat zij mee gemaakt hebben in het verleden is het boek van de één dikker dan van de ander.

De één die hier geboren is, bijvoorbeeld in Vlissingen en verhuisd is naar de Veluwe. Dit is het voor een kind een ingrijpende gebeurtenis. Dit was niet de beslissing van het kind maar omdat de ouders dit nodig vonden. Toch moet jij als kind gewoon mee. Jij hebt geen keus. Net als de rest van het gezin moet jij de spulletjes inpakken en jouw vriendinnen achter laten.

Als jij gevlucht bent is het waarschijnlijk ook niet jouw keus geweest om jouw familie achter je te laten en weg te gaan. Misschien ben jij gedwongen of misschien heb je zoveel respect voor jouw ouders dat jij gewoon ging. Nou ja gewoon? Wist jij veel wat jij allemaal tegen kwam op de reis hier na toe. Meerijden met een auto, in de achterbak met 5 andere mensen. Dit wist jij niet toen jij aan de reis begon. Daarna met een opblaasbootje naar de overkant op hoop van zegen dat jij de overkant zou halen.

Zo zie je dat iedereen zijn eigen boek schrijft. Jij kunt je boek aan iemand vertellen maar niet met elkaar vergelijken. Want ieder boek heeft zijn eigen verhaal en zijn eigen pijn. Gelukkig zitten er in het boek ook vast mooie momenten in en hopelijk bewaar jij die ook in je gedachten. Maar dan? Dan kom jij op een nieuwe school of bij een nieuwe baan en maak jij kennis met nieuwe mensen. Deze mensen hebben jouw boek niet gelezen en zijn niet op de hoogte van wat jij allemaal hebt meegemaakt. Toch heeft dit boek jou gevormd hoe jij nu bent.

Is het belangrijk dat iemand jouw hele boek kent?

Nee, want jij stapt in. In een nieuw hoofdstuk en in dit hoofdstuk probeer jij zo goed mogelijk je best te doen. Toch neem jij de andere hoofdstukken die in het boek al zitten mee. Iedereen gaat hier verschillend mee om. De één accepteert het nieuwe hoofdstuk en gaat ervoor. Maar de ander blijft hangen in het hoofdstuk wat net geschreven is. Als ik kijk naar de jongeren die hier gekomen zijn zie ik dat zij er verschillend mee omgaan.

Er zijn jongeren die er helemaal voor gaan. Die het verleden afsluiten en alleen maar aan de toekomst denken. Zij willen niet meer praten over de tocht hier na toe. De tijd toen men nog woonde in het moederland, daar mag wel over gepraat worden. Maar er zijn hoofdstukken die zij het liefst uit hun boek halen en weg gooien. Ook zijn er jongeren die blijven “hangen” in het vorige hoofdstuk. Voor hun gevoel was toen alles beter en begreep men hen beter. Alles wat er nu gebeurt voor nieuwe dingen, hetzij school, hetzij nieuwe mensen, vroeger was alles beter. Deze jongere n maken het niet alleen voor hen zelf maar ook voor de omgeving moeilijk.

Mogen andere mensen wel iets toevoegen aan hun boek?

Het hele boek kan niemand vertellen aan de ander alleen een aantal belangrijke dingen. Dingen waarvan jij denkt daar moet ik op letten dat ik dit goed doe maar ook dingen zoals, hier wil ik iets van leren. Of dingen die heel bijzonder zijn en waar jij met blijdschap aan te denkt. Hoe dan ook als jij het boek dicht doet en net doet of het er nooit geweest kom jij jezelf op een gegeven moment jezelf tegen. Vaak op een moment dat jij er niet op verdacht bent. En dan heb jij het gevoel, au dat doet zeer. Maar dat is dan een hoofdstuk die jij eigenlijk met niemand wilde delen.

Wat kan jij doen om hier toch mee om te gaan? Deze hoofdstukken horen er gewoon bij. Wat belangrijk is om deze hoofdstukken een plek te geven in jouw leven. Om er aan te denken en te weten, dit stuk hoort er bij. Nu kan ik er niets meer aan doen. Het was zo als het was. Wat heb ik van dit hoofdstuk geleerd en wat zou ik de volgende keer anders doen? Leer van de momenten waar het even mis ging. Leer van de momenten waarvan jij dacht, dit hoort niet zo. Maar onthoud één ding, jij bent zelf de schrijver van jouw boek. Elk boek is anders, gelukkig maar.

©JongeMedelanders

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.