Wees niet bang om verder te gaan,

Blijf geloven in de jongeren. Want zij zijn de toekomst.
Blijf geloven in de jongeren. Want zij zijn de toekomst.

Soms zie ik een spreuk op sociaal media voorbijkomen die mij dan zegt: jij bent nog nooit zo ver geweest als vandaag. Nee, dat klopt, denk ik dan. Zoveel dagen dat ik oud ben heb ik nog nooit eerder beleefd. Zoveel kennis als ik nu heb had ik gisteren nog niet. Elke dag leer ik door gesprekken met anderen of door teksten van anderen er iets bij. Maar als wij samen zijn en nadenken over de toekomst, hebben wij het over robots, jongeren die de weg kwijt zijn, ouderen die alleen zijn of over ons zelf. Soms staat de toekomst ver van ons af maar ook heel dicht bij.

Op dit moment zijn er 12.400 jongeren die dak- en thuisloos zijn. 12.400 jongeren die geen opvang hebben. Die zelf moeten zorgen dat zij eten en drinken krijgen. Waar geen ouder is die voor hen zorgt. 1 jongere vertelde in de plaatselijke krant dat hij voordat hij 18 jaar oud was al 350 professionals had gezien en gesproken. Dit zou dus betekenen dat hij elke maand 2 ½ persoon is die hem wilde helpen. Wij zijn een land waarin wij de ander willen helpen. Lukt het niet via de huisarts dan wordt hij door gestuurd naar de psycholoog. Lukt dit ook niet dan gaan wij kijken in een andere instelling waar het misschien wel lukt.

Wat mij verbaast is dat er zo veel boeken zijn geschreven over wat misschien de beste aanpak is van de persoon maar dat er te weinig wordt gekeken naar de persoon zelf. Geen enkel boek geeft de goede oplossing. Wij hebben ruim 17,2 miljoen mensen in Nederland. Ieder mens is uniek en heeft een eigen karakter en dus ook zijn eigen aanpak nodig. Maar zo eigenwijs als professionals, denken wij toch dat dit ene boek de juiste oplossing geeft. Even terug komend op deze jongeman die al 350 professionals heeft gezien, het is bij hem niet gelukt. Tot op heden. Falen de boeken dan? Dat zeg ik niet maar ik denk dat in elk boek wel iets staat waar deze jongeman iets mee kan. Alleen het hele boek past niet bij hem.

Moeten wij het dan maar opgeven?

Nee, dat denk ik niet. Toch moeten wij leren anders te kijken. Kijkend naar de persoon die de hulpvraag stelt. Kijkend naar de situatie waar de persoon zich in bevind. Wij, als professionals mogen en kunnen niet zomaar de situatie over nemen. De ander moet allereerst toestemming geven. De persoon die de hulpvraag stelt zit soms zo vast dat hij niet meer weet wat wel of wat niet meer mogelijk is. Als de persoon er zelf niet helemaal uit komt is het belangrijk de juiste vragen te stellen.

En vooral om hem/haar positief te blijven benaderen. De jongeren zijn op hun manier ook nog nooit zover geweest als op dit moment.

Jongeren willen graag gezien worden door hun omgeving. Door hun vrienden die o zo belangrijk voor hen zijn. Wat de vrienden zeggen is meestal nog belangrijker dan wat de volwassenen zeggen. Zij horen echt wel wat jij als volwassen tegen hen zegt, maar op dit moment is het niet stoer om daar naar te luisteren. Jongeren onthouden de woorden wel maar pas als het uitkomt, gaan zij daar naar luisteren. Jongeren gaan liever af voor volwassenen dan voor hun vrienden. Zij weten een professional of een ouder toch wel weer terug komen. Ook al geeft hij/zij een grote mond maar vrienden? Dat is de vraag, daar wil jij echt niet voor af gaan.

Omdat jongeren een grote mond geven of eigenwijs zijn laten de meeste volwassenen hen maar los. Met de mededeling, zoek het dan maar lekker zelf uit. Dit is nu net het probleem. Jongeren zijn vaak te veel beïnvloedbaar door de omgeving. Dit kan behalve alcohol en drugs ook de sociaal media zijn of gewoon stoer willen zijn ten opzichte van de vrienden. Wat dan belangrijk is voor de jongeren dat zij weten, als er iets is dan kan ik naar die ene persoon toch weer terug. Ook al zit ik nog zo diep in de shit, hij/zij zal mij accepteren zoals ik ben.

Het begeleiden van ruim 25 jongeren gaat niet altijd over rozen. Ook zij zijn het wel eens niet met ons eens. Waar wij het vaak niet over eens zijn, is het gedrag. Wij begrijpen dat het hier anders is dan in het moederland maar wil jij hier blijven en hier leven, dan ben jij diegenen die zich zal moeten aanpassen. Dit is soms lastig. Hun ideeën zijn anders dan de ideeën en regels van ons. Wij hebben dan 2 keuzes. Loslaten en hopen dat er iemand anders is die voor hen opkomt of op de achtergrond mee kijken en af en toe een berichtje of een appje sturen? Gedrag kan gestuurd worden dus kiezen wij voor het laatste. Hoe streng wij ook zijn in hun ogen, uiteindelijk doen wij het met de goede bedoelingen om hun toch op het rechte pad te houden. Zelfs naar een aantal misverstanden, bleek toch dat zij terug kwamen. Waarom?

Ons motto is: je kan beter eerlijk zijn en soms hard, dan pappen en nat houden.

©JongeMedelanders

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.