Wat wij kunnen leren van een bezoek aan Bergen Belzen?

Geschiedenis is iets om van te leren, dat is onze stelling. Vanuit deze gedachten hebben wij al verschillende gedenkwaardige plekken bezocht. Deze plekken hebben vooral te maken met de tweede wereld oorlog. Heel lang geleden zijn wij in de winter naar Westerbork geweest. Daar was het letterlijk en figuurlijk koud. Er staat hier nog een trein wagon midden op het terrein. Met daarbij de tekst, vanuit hier werden er per keer 100 mensen in deze wagon getransporteerd naar Bergen Belzen. Ook stond er nog een huis waarin de ‘parkmeester’ woonde. De oude ramen die in de barakken zaten, stonden nog op het terrein. Dit allemaal ter herinnering aan de periode 1940 – 1945. Met de tekst: wij mogen deze tijd nooit vergeten!!

Een stukje kleiner, maar net zo indrukwekkend, waren de kampen in Vught en in Amersfoort. Deze zijn niet zo bekent maar ook daar hebben mensen in barakken gezeten, wachtend op het transport naar Duitsland of naar Polen.

In Polen zijn wij geweest in Auschwitz.

Dit was echt indrukwekkend om te zien. Bijna alle gebouwen zijn bewaard gebleven. Als jij dan naar Auschwitz zelf gaat, zie jij de koffers, de brillen, de schoenen, de haren en zelfs gebitten. Daar stonden ook nog barakken, zodat wij konden zien hoe die er uit hebben gezien. Met daarin een aantal stapelbedden waar drie personen boven elkaar moesten slapen. Een zaal voor minstens 180 mensen in sliepen, met daartussen in een greppel, waar men kon poepen en plassen. Mensen die ziek waren, mensen die honger hadden, het maakte niet uit. Iedereen ‘sliep’ bij elkaar. Het enige wat gescheiden was op het terrein waren de mannen en de vrouwen.

En nu een bezoek aan Bergen en Belzen. Waarom daar naar toe? Anne Franck ligt daar met haar zus Margot Franck begraven. Hoe indrukwekkend het in Nederland en in Polen was, hoe kaal was het in Bergen Belzen. Het terrein was heel groot. Maar het enige wat echt over was, waren een paar graven, persoonlijke en massa graven, een groot houten kruis en een gedenk muur. Verder was alles opgeruimd en was het een groot bos met jonge bomen.

Wij vroegen ons af, hoe kan het dat de slachtoffers willen herdenken, en zeggen nooit meer, en dat de aanvallende partij, alles weg haalt? Bij de ingang stonden er 4 bussen met leerlingen. Later kwamen wij hen tegen en waarschijnlijk was de opdracht, schrijf een verslag over dit concentratie kamp. Maar wat moeten deze leerlingen schrijven? Alles is weggehaald. Het leek net op een groot bos met hier en daar een graf en een paal met een beetje informatie. Wel waren er nog op 3 plaatsen een maquette. Hier konden wij nog zien, hoe het terrein jaren geleden eruit heeft gezien. Maar als jij daar loopt en jij hebt geen flauw idee wat daar gebeurd is, dan is het een gewoon bos.

Wat ons verwonderde was dat de ene partij de oorlog zo snel mogelijk wil vergeten. Maar dat de andere partij de herinnering elk jaar weer herdenkt. Terug in de auto hebben wij hier over na gepraat. Hoe kan dit? Waarom wil de aanvallende partij alles zo snel mogelijk vergeten? Is dit alleen van toen of is dit van alle tijden?

Ga jij navragen waarom de ander boos is?

Is dit alleen in het groot of is dit ook in het klein zo? Iedereen heeft wel eens ruzie of een conflict met iemand gehad. Als ik kijk hoe ik daar mee omging, is eigenlijk precies het zelfde. Het is gewoon moeilijk als jij de aanvallende partij bent, om terug te komen op dat gene wat jij gedaan hebt. Misschien had jij gelijk of misschien zat jij helemaal fout maar om daar opnieuw over te beginnen?

De ander die gekwetst is, wil er misschien nog wel een keer over praten. Hij of zij wil wel weten waarom dit gebeurd is? Waarom de ander dit gezegd heeft. Maar of de aanvallende partij hier nog voor open staat dat is de vraag? Toch om verder te gaan met elkaar is het goed om de situatie uit te praten. Hoezo? Iedereen heeft nadat er iets gebeurd is, zijn eigen mening. De vraag is: klopt die mening? Is het de juiste conclusie? Of is het jouw interpretatie die jij er aan gekoppeld hebt? Om erger te voorkomen is het goed om dit te vragen.

Dus ANNA= Altijd Navragen, Nooit Aannemen.

@JongeMedelanders

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.