Zomaar een goed gesprek,

Woning in Lesotho

Wij hebben sinds kort een museum jaarkaart. Dat is heel fijn dan betaal je ineens een bedrag en mag een jaar lang naar heel veel museums. Dus, zaterdag was het mooi weer, wij naar een museum. Eerst het Afrika museum en daarna, bij de buren, naar het Vrijheidsmuseum. In het Afrika museum waren er buiten dorpen vanuit Afrika na gebouwd. De woonerven geven een traditionele kijk van de landen Ghana, Lesotho, Mali, Kameroen en Benin. Binnen in het museum zijn er ook tradities te zien. Wat mij vooral opviel was dat vrouwen en mannen apart aten in het dorp. De vrouw die gekookt had en het niet met haar man eens was deed een speciaal deksel op de pan. Hieraan kan de man zien dat zij het niet met hem eens was. Vervelend was dan voor deze man dat alle andere mannen uit het dorp dit nu zagen. Een voorbeeld: ik wil dat jij niet met andere vrouwen praat of ik wil kinderen. Dit werd in plaats van een knop op het deksel, figuurlijk afgebeeld.

Daarna zijn wij naar het Vrijheidsmuseum geweest. 75 jaar vrijheid. 75 jaar geen directe oorlog. Maar hoe was dit in de jaren tussen ’40 en ’45? Wat speelde daar allemaal af. Wie werden het meest getroffen? Hoe smokkelde men het eten en de bonnen voor het eten naar de andere kant? Waarom waren de Joden, de homo’s en de zigeuners de dupe van dit alles? Wat gebeurde er met hen als zij gepakt werden? Was het leven voor iedereen zwaar of alleen voor deze groepen?

Het museum is in september 2019 weer opnieuw ingericht. Er zijn films te zien, waarin zij in vogelvlucht laten zien hoe de oorlog was. Daarna kom je in een andere zaal waar mensen in alle leeftijden vertelden waar zij in de oorlog tegen aanliepen. Bijvoorbeeld een vrouw die een Joods meisje had voor de huishouding. Mocht dit nu wel of mocht dit nu niet en wat zouden de buren wel niet zeggen? Wat ook heel bijzonder was, was een schuilkelder. Deze stond midden in het museum en je kon daar 3 minuten in zitten. Het geluid wat jij hoorde waren de vliegtuigen en de bommen die er vielen. Eerst een paar maar het geluid kwam steeds dichter bij. Om hier in te gaan was omdat wij de jonge mensen die hier zijn komen wonen nu een beetje beter begrijpen.

Aan het eind waren 3 schoolborden opgehangen met 3 verschillende vragen erop.

De eerste was: wat denk jij wat kan een oorzaak zijn van de oorlog?
De tweede was: wat kan jij zelf doen om ruzie met een ander te voorkomen?
De derde was: wat kunnen wij, met zijn allen doen om de oorlog te voorkomen?

Nadat ik mijn antwoorden had opgeschreven, stond er een man alleen te kijken naar de borden. Ik vroeg hem: wat zou u opschrijven als u dit werd gevraagd? Kijk mevrouw, zei hij ik ben net voor de oorlog geboren. Mijn ouders hebben het, zo besefte ik het later, heel zwaar gehad. Wij woonden toen in Haarlem. In Noord Holland werd er niet zo veel gevochten. Alleen om IJmuiden. Want via IJmuiden kon men Noord Holland binnen komen via het water. Maar wat voor mijn ouders erger was, was het eten. Er was gewoon geen eten. Maar omdat wij klein waren, hadden wij eten nodig. Dit was voor hen een hele moeilijke opgave. Voor mijn ouders heb ik nu diep respect. Toen besefte wij dit niet, wij waren te jong. Maar nu ik 80 jaar oud ben nu en vooral omdat het 75 jaar geleden is moet ik hier steeds vaker aan denken.

Maar de man ging verder. Hij zei: mevrouw weet u, ik maak mij zorgen, wil u weten waarover? Kijk eens naar de jongeren. Zij krijgen alles wat hun hartje hen begeerd. Zij zitten continu op sociaal media. Zij weten alles van hun “vrienden” af. Maar mogen ook alles, denken zij, van hun vrienden vinden en zeggen. Als zij het er niet mee eens zijn dan wordt dat allemaal via sociaal media verteld. Weet u mevrouw, vorig weekend was er toch een jonge voetballer overleden aan A.L.S.? Op de meeste voetbalvelden werd er een minuut stil gestaan bij deze jongeman of er werd in de 21 minuut geklapt een minuut lang. Het leek wel of er een grootheid was overleden. Natuurlijk is dit erg en goed om bij stil te staan. Maar toen de wedstrijd weer begon schopte iemand de ander zo hard onderuit dat hij wel een been had kunnen breken. Wat hebben zij nu van de minuut stilte geleerd? Niets toch? Ik vind dit vreemd. Als er iemand opstaat en die spreekt de zelfde taal als Hitler in de jaren ’30 dan zijn wij weer terug bij af. Het gaat niet om wie de grootste mond heeft of de meeste poen, maar het gaat er om hoe wij met elkaar omgaan.

Voordat hij weg liep zei hij nog: Blijf jezelf er zijn al genoeg anderen.
©JongeMedelanders

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.