Wat nu als de basis niet juist is?

Jongeren die hier binnen zijn gekomen zijn rond de 15 tot 20 jaar. Kijkend naar het proces in de hersens dan is dit nog niet volgroeid. Het voorste gedeelte namelijk van de frontaalkwab is de prefrontale cortex. Deze is pas volgroeid als een persoon tussen de 23 en 25 jaar oud is. De prefrontale cortex, die aan de voorkant van de hersenen zit, is in de periode dat men hier in Nederland kwam, zeer kwetsbaar. Hierdoor kan men schade oplopen door licht- tot matig traumatisch ervaringen. Met als gevolg hersenletsel. De frontale kwabben worden gezien als het belangrijkste gedeelte de emotionele controle en van de persoonlijkheid van de mens.

Het op pad sturen van jongeren naar een veilige omgeving was en is voor ouders een belangrijke keuze. Niet wetend wat er allemaal gaat gebeuren. Hier aangekomen, komen er in korte tijd, denk aan 1 tot 2 jaar, een grote hoeveelheid aan ervaringen bij. Het niet begrijpen van de taal, het moeten verhuizen van AZC naar AZC en het lange wachten op een uitspraak van de IND. Dit zijn allemaal gebeurtenissen die schade kunnen opleveren in de prefrontale cortex in de hersens. Het samenspel door weggestuurd worden en de ontvangst in een vreemd land, heeft veel impact op de personen.

Natuurlijk zien wij verschillen tussen jongeren. De één past zich makkelijker aan dan de ander. Diegene die zich makkelijker aan kunnen passen zijn vaak de jongeren die van huis uit stabiliteit hebben mee gekregen. Natuurlijk moesten deze jongeren niet voor niets vluchten. Ook zij moesten zorgen voor een veilige omgeving. Maar toch merken wij aan hen dat het voor hen iets makkelijker is. Wij zien ook andere jongeren die het heel moeilijk hier hebben. Die zelfs na 5 jaar nog steeds het idee hebben, wat doe ik hier? Wij zien dat zij in het samenspel van omstandigheden zijn gestrand.

Deze jongeren hebben moeite met bijvoorbeeld: emoties, hun hart op slot zetten, taal niet machtig kunnen worden, impulsief zijn, moeite hebben met sociaal gedrag of geen empathisch vermogen hebben. Deze jongeren proberen er alles aan te doen om er bij te horen. Doormiddel van gebruikt van genotsmiddelen of men neemt de regels niet zo nauw.

Zelfs als jongeren ouder zijn, dan is het belangrijk om met stap 1 te beginnen, de basis veiligheid. Jongeren komen hier met een rugzak. Daar stoppen wij nog van alles bij in. De rugzak wordt zwaarder en zwaarder. Tot dat hij zo zwaar is dat men het niet meer ziet zitten.

Waar is dan de basis veiligheid? Als er een baby wordt geboren is het van zelfsprekend dat de baby de ouders en de omgeving leert kennen. Hoezo, wordt er dan van de jongeren verwacht dat zij dit binnen één jaar allemaal zelf kunnen? Lopen, zitten, zelf eten, rennen en praten, kunnen zij allemaal wel. Maar niet de Nederlandse taal, zij kennen niet de regels die wij hebben afgesproken en dan niet te vergeten de blanke medemens. Zijn deze wel te vertrouwen? In mijn land zag ik hen ook, maar dan met een pistool.

Basisvertrouwen, wat betekent dit eigenlijk?

De basis is: er mogen zijn, een plek hebben en zich thuis voelen. Maar door die zware rugzak is dat gevoel nog ver weg. Wij gaan er even van uit dat zij het basisvertrouwen in hun eigen land wel ervaren hebben. Dat zij bij ouders of verzorgers waren, die wel het beste met hun voor hadden. Dat zij door volwassenen gezien werden als een volwaardig kind. Een kind dat naar school mocht en dat buiten mocht spelen. Een kind dat genoeg kleding en eten kreeg. Maar nu is hij ver. De wereld en de omstandigheden die wij hen hier bieden, zijn totaal verschillen met hun eigen land.

Daar sta jij dan. Moederziel alleen. In de AZC ’s waar jij tijdelijk was, heb jij jongeren ontmoet uit jouw eigen land. Jij ging wel met hen om maar jullie hadden het niet zo snel over jouw eigen land. Want wie kon jij vertrouwen? Niet iedereen die jouw taal sprak. Jullie praten over de dingen die er overdag gebeurde maar nooit over de reis of over vroeger. Daarbij kwamen die blanke mensen nog een keer. Zij vroegen of jij hen het verhaal van de reis of van jouw familie wilde vertellen, waarom zou ik? Ik weet toch niet wat zij met deze informatie gaan doen?

Het vertrouwen is helemaal weg. Ik ben er wel, maar mijn gevoel is ver weg. Zelfs als men een eigen plek heeft, kan het nog zomaar zijn dat het vertrouwen er nog steeds niet is. Men verteld over de regels, de normen en waarden. Maar ik begrijp dit toch niet? Men zegt dat ik de taal moet leren maar ik snap het toch niet. Ik heb een huis, maar ik voel mij niet thuis. Ik mag er zijn, maar hoe vaak hoor ik wel niet, iemand schelden. De rugzak is zwaar en ik wil ervaren dat ik mij ook hier thuis mag voelen.

Maar ik weet niet hoe?

De taak ligt bij ons, Nederlanders. Wij zijn diegene die de ‘vreemdeling’ welkom mag heten. Het zijn niet alleen de instanties en de duizenden vrijwilligers. Maar het gaat om jou en om mij. Wij mogen laten zien wat wij bedoelen met regels en waarden en normen. Wij zijn het levende voorbeeld.

Als wij schelden, denken de anderen dit is gewoon, ik mag dit ook. Als wij in een discotheek iemand plat op de mond kussen, denkt de ander, dit mag ik ook. En ga zo maar door. Alles begint bij ons zelf.

Wij kunnen wijzen naar de ander, door de ander te veroordelen. Maar kijk eens eerst naar jezelf!! Wat doe jij en wat heb jij te bieden aan de ander?

Het enige wat de ander wil, die hier is komen wonen, er mogen zijn, een plek hebben en zich thuis voelen.

Dit is naar aanleiding van de bouwstenen van Hechting: Truus Bakker,

©JongeMedelanders

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.